Wiek senioralny to etap w życiu człowieka, gdy wyczerpują się możliwości adaptacji do niekorzystnych warunków środowiska i gdy kończy się stan biologicznej równowagi organizmu, a przez to wzrasta podatność na wiele chorób, które wpływają na możliwości poznawcze i komunikacyjne. Choroby mogą mieć nagły lub powolny początek, a pełny rozwój objawów chorobowych mogą poprzedzać objawy ostrzegawcze, ujawniające się w zachowaniach językowych. Różne schorzenia (neurologiczne, naczyniowe, kardiologiczne, hormonalne, metaboliczne, laryngologiczno-foniatryczne czy audiologiczne), których splataniu się i nasileniu sprzyja wiek senioralny, doprowadzają do narastania trudności w posługiwaniu się językiem. Wczesne rozpoznanie zaburzeń mowy i całościowa interwencja terapeutyczna mogą przyczynić się do uzyskania poprawy funkcjonowania poznawczego i społecznego seniora, a przez to do polepszenia jakości nie tylko jego życia, ale także najbliższego otoczenia.
Autor: Jolanta Panasiuk
Zachowania językowe człowieka zawsze są uwarunkowane okolicznościami historyczno-kulturowymi świata, w którym żyje, specyfiką grupy społecznej, w której się wychowuje, a także etapem rozwojowym, na jakim się znajduje. Na przełomie XX i XXI wieku, wraz z powstaniem homogenizującego się społeczeństwa informacyjnego, kiedy podstawową rolę w kontaktach międzyludzkich i zdobywaniu wiedzy odgrywają nowe technologie, człowiek staje przed nowymi zadaniami. Powszechność zminiaturyzowanych i interaktywnych mediów wymusza nowe wzorce zachowań i odmienne sposoby przetwarzania informacji w mózgu. Słowo jest coraz częściej zastępowane przez obraz, przez co wcześniejszą dominację lewopółkulowego dekodowania informacji, opartego na procesach sekwencyjnych, zastępuje przetwarzanie prawopółkulowe, oparte na procesach symultatywnych.