Terapia karmienia pacjentów z jednoczesną niepełnosprawnością słuchowo-wzrokową może kojarzyć się terapeutom z potencjalnie skomplikowanym i stresującym procesem. Jednakże przy użyciu alternatywnych i wspomagających metod komunikacji zarówno pojenie, jak i karmienie dziecka może być sytuacją, w której osoba ze sprzężoną niepełnosprawnością może czuć się możliwie komfortowo i bezpiecznie.
Dział: Z praktyki logopedy
Podstawowym celem wychowania i kształcenia dzieci z równoczesną niepełnosprawnością słuchu i wzroku jest zintegrowanie ich ze środowiskiem ludzi słyszących i widzących. Zamierzenie to można osiągnąć przez opanowanie przez dziecko środka komunikowania się z otoczeniem. Główne zadanie kształcenia dzieci z równoczesną słuchowo-wzrokową niepełnosprawnością to zatem eliminowanie poczucia izolacji, motywowanie i umożliwienie odniesienia sukcesu na miarę ich możliwości.
Proces starzenia się jest ściśle związany z osłabieniem funkcji regulacyjnych układu nerwowego i hormonalnego, co z kolei prowadzi do obniżenia sprawności wyższych funkcji poznawczych. Jego nasilenie przypada na mniej więcej 65. rok życia. Jak zatem wtedy pracować z podopiecznym? W artykule zaprezentowano propozycje ćwiczeń językowo-poznawczych skierowanych do grupy seniorów w wieku powyżej 65. roku życia.
Laryngektomia całkowita to radykalna metoda leczenia zaawansowanych zmian nowotworowych narządu głosu, która daje duże szanse na wyleczenie. Wycięcie całej krtani wiąże się jednak ze znacznym pogorszeniem jakości życia, wynikającym z utraty możliwości porozumiewania się dźwięcznym głosem. Pacjenci dodatkowo cierpią psychicznie, często mają stany depresyjne i potrzebują holistycznego podejścia wielu specjalistów. Wspieranie dorosłych pacjentów jest wyzwaniem dla każdego specjalisty.
W ostatnich latach można zauważyć dynamiczny rozwój wiedzy z zakresu logopedii. Dlatego bycie tylko logopedą nie wystarcza. Poza edukacją w ramach procesu kształcenia logopedzi poszerzają wiedzę z wielu dziedzin pokrewnych, uczestnicząc w licznych kursach i szkoleniach. Spore zainteresowanie, ale także liczne kontrowersje, budzi w ostatnim czasie praca logopedy z prądem, czyli zabieg elektrostymulacji czy mikropolaryzacji. Czym jest elektrostymulacja i czy zdaje egzamin w praktyce logopedy?
Wsparcie rozwoju kompetencji komunikacyjnych u osób ze zdiagnozowaną wadą genetyczną przebiega z różną intensywnością na poszczególnych etapach życia. Niezwykle duże znaczenie ma czas, który upływa od zaobserwowania objawów do postawienia diagnozy i w konsekwencji do zaprogramowania oraz podjęcia terapii logopedycznej.
W artykule scharakteryzowano mowę dziecka siedmioletniego. Opisano również sposób funkcjonowania ucznia klasy pierwszej zastępującego głoski [š, ž, č, ǯ] przez głoskę [x]. Przedstawiono ponadto przebieg procesu terapeutycznego oraz konkretne pomoce logopedyczne, zweryfikowane wieloletnią praktyką zawodową.
Różnorodne zaburzenia mowy, zarówno specyficzne, jak i towarzyszące innym zaburzeniom rozwoju psychoruchowego, wymagają od logopedów stałego rozwijania umiejętności diagnostycznych i terapeutycznych. Zaprezentowana analiza literatury poświęconej dzieciom z autyzmem, opis zaburzeń rozwojowych dziecka z autyzmem, przytoczenie teoretycznych podstaw dotyczących powyższego problemu oraz indywidualnego programu terapii logopedycznej powinny okazać się pomocne w podejmowanych oddziaływaniach diagnostyczno-terapeutycznych.
Do grupy osób zagrożonych odchyleniem od zgodnego z kalendarzem rozwoju mowy dojrzewania językowego należą dzieci, u których rozwój neurologiczny może wymagać stymulacji. Jak przeprowadzić diagnozę odruchów ustno-twarzowych i na co zwrócić szczególną uwagę?
Diagnoza i terapia dziecka z trudnościami w karmieniu wymaga od logopedy szerokiej wiedzy. Nierzadko konieczna jest współpraca zespołu interdyscyplinarnego. Autorka omawia wybrane odruchy pierwotne oraz ich korelacje z karmieniem u dzieci rozwijających się normatywnie (bez uszkodzeń OUN).
Do gabinetów logopedycznych zgłasza się coraz więcej pacjentów wymagających złożonej terapii miofunkcjonalnej, prezentujących nieprawidłowe wzorce funkcji prymarnych, dzieci „słabych motorycznie”. Ograniczenie umiejętności wykonywania i koordynacji ruchów warg, języka, żuchwy, trudności w mimice twarzy towarzyszą często nieprawidłowościom w dystrybucji napięcia mięśniowego w obrębie kompleksu ustno-twarzowego.
Autorka przedstawia mechanizm sprzężeń zwrotnych w obrębie ucha oraz odruch strzemiączkowy na tle regulacyjnych mechanizmów autonomicznego układu nerwowego i w odniesieniu do nerwu błędnego. Jakie zmienne poddać analizie? W jaki sposób diagnozować trudności komunikacyjne i poznać ich przyczyny? Jakie terapie stosować?