Komunikowanie się w formie nie tylko werbalnej, ale także niewerbalnej umożliwia aktywne funkcjonowanie, wyrażanie myśli, uczuć, potrzeb i nawiązywanie relacji z innymi. Zgodnie z definicją autorstwa Marka L. Knappa i Judith A. Hall, komunikacja niewerbalna to „komunikacja realizowana za pomocą środków innych niż słowa”, choć nie należy jej ujmować jako zjawiska samodzielnego, lecz jako integralną część procesu komunikacji, obejmującego często trudne do wyodrębnienia w jasno określone kategorie zachowania werbalne i niewerbalne (za: Mirecka 2001).
Dział: Z praktyki logopedy
Motywacja jest kluczem do sukcesu, a z pewnością tworzy warunki do zaistnienia rozwoju. Jest ona także niepodważalnie ważnym aspektem związanym z osiąganiem założonych celów, ale również przeciwstawianiem się własnym ograniczeniom i napotykanym na drodze trudnościom. Każdy doświadcza trudności w jej zakresie, niezależnie od płci, rasy, wieku lub zdiagnozowanych jednostek chorobowych. Z problemem motywacji spotykamy się także u dzieci w spektrum.
Wdrażanie narzędzi komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC) wymaga dostosowania sprzętu do indywidualnych potrzeb i możliwości użytkownika. Kluczową rolę odgrywają partnerzy komunikacyjni, którzy stanowią wsparcie i pomagają w efektywnym wprowadzeniu systemu. Ich uczestnictwo i pomoc są podstawą skutecznego korzystania z AAC. Partnerzy komunikacyjni, którzy wspierają użytkowników AAC, są niezbędni do skutecznego działania systemu, pełniąc funkcję konstrukcyjnych „drabin” wspierających proces komunikacji (Light 2018).
Proces diagnozowania giełkotu obejmuje następujące etapy: rozpoznanie objawów (symptomatologia), wskazanie hipotetycznych przyczyn (etiologia), określenie struktury zaburzenia (patomechanizm), odróżnienie go od zaburzeń podobnych (diagnoza dyferencjalna), ustalenie jednostki zgodnej z klasyfikacjami (nozologia). Dobra diagnoza jest fundamentem efektywnej terapii.
Diagnoza różnicowa zaburzeń mowy polega na identyfikowaniu symptomów występujących u badanego, a następnie porównywaniu ich z jednostkami pojawiającymi się w klasyfikacjach, dzięki czemu możliwe jest odróżnienie od siebie zaburzeń podobnych. Podstawowe pytanie diagnostyczne brzmi: czy mamy do czynienia z giełkotem, czy raczej z jąkaniem, ze zwykłą niepłynnością mówienia, z tachylalią, schizofazją, oligofazją. Trudności w różnicowaniu tych zaburzeń wynikają stąd, że mają one charakter wielowymiarowy oraz podobne symptomy. Ale mają różne przyczyny, które są nie do końca
O giełkocie napisano niewiele, a jeszcze mniej o jego terapii. Przeważnie jest ona skupiona na zmniejszaniu tempa mówienia i poprawie jego płynności. W artykule skoncentrujemy się na rozwiązywaniu psycholingwistycznych problemów osoby mówiącej „bez ładu i składu”.
Retoryka wywodzi się z praktyki wystąpień publicznych. Interesował się nią Sokrates, który uważał, że jest „sprawczynią przekonań”. Obecnie podejście filozofa jest stosowane jako technika sokratejska w psychoterapii oraz logoterapii. Technika ta polega na umiejętnie prowadzonym dialogu, mającym na celu zmianę myślenia i zachowania. Według klasycznej definicji, retoryka jest sztuką dobrego mówienia, która dotyczy wypowiedzi zarówno mówionych, jak i pisanych (Korolko 2001).
Termin „narracja” wywodzi się od łacińskiego słowa narratio (opowiadanie) i pierwotnie związany był ze sposobem organizacji wypowiedzi monologowej. Przez lata badana i opisywana na gruncie literaturoznawstwa, narracja stała się obecnie problemem interdyscyplinarnym. Postrzegana jako struktura pamięciowa, zawiera schematy związane z kształtem wypowiedzi, elementami strukturalnymi tekstu, które ujawniają związki między mózgiem, językiem a umysłem (Labov, Waletzky 1967).
Słownik terminologii językoznawczej (1968, s. 568) definiuje świadomość językową jako „uprzytomnienie sobie tkwiących w podświadomości społecznych norm językowych […] ważnych zwłaszcza w momentach wahania się co do poprawności danej formy lub wyrazu”. Świadomość ta dotyczy trzech poziomów języka: semantyki (świadomość semantyczna), gramatyki (świadomość gramatyczna) i fonologii (świadomość fonologiczna). Są one niezbędne przy identyfikacji giełkotu (mowy bezładnej).