Dotyk, najbardziej pierwotny ze zmysłów, stanowi kompetencję do odbierania, przetwarzania i interpretowania bodźców: kontaktu fizycznego, ucisku, temperatury, ruchu, ciężaru, faktury i innych właściwości obiektów. Za odbieranie bodźców odpowiedzialne są receptory umieszczone w skórze. Skóra stanowi barierę, granicę między światem, wrażeniami dochodzącymi z „zewnątrz” a ciałem.
Dział: Z praktyki logopedy
Do gabinetów logopedycznych coraz częściej trafiają dzieci, które z różnych powodów nie chcą jeść. Czy wizyta u logopedy to słuszna decyzja rodziców? Biorąc pod uwagę różnorodność czynników wpływających na rozwój funkcji pokarmowych, logopeda jest jednym z tych specjalistów, którzy faktycznie mogą pomóc rozwiązać problem dziecka i całej rodziny.
Pozornie wydaje się, że w procesie mowy i jej rozumienia biorą udział tylko trzy zmysły: dotyk, słuch i wzrok. Zdarza się jednak, że dziecko słyszy mowę i jej nie rozumie, widzi tekst, czyta go, ale nie potrafi powiedzieć, co przeczytało. W takich przypadkach możemy podejrzewać zaburzenia integracji sensorycznej. Dobór odpowiedniej terapii do zniwelowania tych nieprawidłowości zależy od właściwej diagnozy.
Ostatnie obserwacje pokazują, że obecnie dominuje kultura obrazkowa, a umiejętności językowe nowych pokoleń są na coraz niższym poziomie. Tymczasem bez znajomości języka trudno o dobry kontakt z innymi, umiejętność rozumienia świata na głębszym poziomie i korzystania z dorobku kultury
Dzieci z wadą genetyczną skutkującą zespołem cri du chat cechują nieprawidłowości dotyczące m.in. rozwoju mowy. Problemy występują na poziomie układu nerwowego, budowy aparatu artykulacyjnego, napięcia mięśniowego posturalnego oraz dojrzewania odruchów ustno-twarzowych. W związku z tym wczesne wspieranie ich kompetencji komunikacyjnych jest bardzo ważne dla dalszego ich rozwoju.
W jaki sposób można podnieść jakość porozumiewania się z osobami z jednoczesnym poważnym uszkodzeniem wzroku i słuchu? Co możemy zrobić, aby komunikacja była możliwa?
Nowoczesna metoda terapii słuchu, nazwana od nazwiska jej twórcy metodą Tomatisa®, polega na treningu słuchowym w celu wspierania funkcji słuchowej. Autorki wskazują na możliwości zastosowania tej metody w terapii zaburzeń funkcji poznawczych osób cierpiących na padaczkę.
Dorosłe osoby głuchoniewidome od urodzenia lub wczesnego dzieciństwa wymagają specjalnej pomocy w kontaktowaniu się z innymi. Jest to niezbędne dla zaspokojenia ich potrzeby uczestniczenia w życiu najbliższych i w załatwianiu spraw osobistych. Skutecznym narzędziem takiej pomocy są alternatywne i wspomagające metody komunikacji oraz umiejętności komunikowania się z takimi osobami
Dla skutecznej rehabilitacji ważne jest wczesne rozpoznanie uszkodzenia narządu słuchu i jego zdiagnozowanie. Im wcześniej pacjent zostanie zaopatrzony w odpowiedni, dopasowany aparat słuchowy, tym większe możliwości usprawnienia słuchu fizjologicznego. Duże znaczenie dla rozwoju funkcjonalnej zdolności słyszenia ma również wczesna stymulacja percepcji słuchowej.
W edukacji i terapii logopedycznej ustawicznie zadajemy sobie pytania: Jak dziecko, które nie słyszy lub ma zaburzenia w percepcji na drodze słuchowej odkrywa, zapamiętuje i odtwarza lub tworzy reguły użycia systemu językowego w interakcjach komunikacyjnych? W jaki sposób dziecko z głuchotą prelingwalną w naturalnych sytuacjach społecznych jest aktywnym odkrywcą-twórcą języka podczas komunikowania się z otoczeniem? Jakie formy komunikacji wspomagającej są korzystne dla zróżnicowanych osób z niepełnosprawnością słuchu?
Krajowy Rejestr Logopedów (www.krajowyrejestrlogopedow.pl) został założony w marcu 2017 r. Jest prowadzony przez Polski Związek Logopedów. W intencji założycieli ma on służyć udostępnianiu rzetelnych i potwierdzonych informacji o logopedach posiadających prawo wykonywania zawodu w Polsce.
Dziecko zostało porzucone przez matkę zaraz po porodzie. Gdyby nie upór i wyjątkowe wsparcie rodziny zastępczej, byłoby skazane na trwanie w swojej pogłębiającej się niepełnosprawności. Z dziecka leżącego, pozbawionego możliwości szerszej aktywności ruchowej, niemówiącego i karmionego wyłącznie za pomocą sondy, wyrosło na samodzielnego chłopca w normie intelektualnej, który biega, je doustnie pokarmy o różnych konsystencjach i może jeszcze niedoskonale, ale komunikuje się werbalnie.